زنگار

گاهی آنقدر سخنان بزرگانمان برایمان گفته شده و «ما بی توجه از کنار آنها گذشته ایم» که دیگر برایمان تکراری می شوند.

قرآن دم دستمان است، ولی خیلی هامان هنوز یکبارهم قرآن رابا عنایت به معنی نخوانده ایم! نهج البلاغه ای داریم که پربارترینِ حرفها را دارد، ولی استفاده نمی کنیم. اگر هم خواندیم، عمل بیشتری  می طلبد که ما به کار نمی گیریم. در همین نهج البلاغه ی شریف، خطبه ای هست به نام «خطبه ی هَمّام». هَمّام پیش امام علی علیه السلام می آید و با اصرار از صفت های مومنین می پرسد. حضرت علی علیه السلام هم شروع می کنند و بر می شمرند:

...، مومن حسود نیست، کینه ندارد، به مردم نمی پرد، فحش نمی دهد، غیبت نمی کند و اگر کسی غیبت کرد او را منع می کند، از شهرت گریزان است، خوش اخلاق است، دروغ نمی گوید، ... . نوشته اند این سخنان آنقدر در وی تاثیر گذاشت که همان جا غش کرد.

چنین انتظاری از ما نمیره اما  نکته این است که چرا «ما» اینقدر کم تاثیر می گیریم؟!چرا این همه پدیده ها و اتفاقات بزرگ تو زندگیمون پیش میاد ولی بی اعتنا از کنارش می گذریم ...!؟!؟!آره خیلی وقت ها اتفاقات از بزرگیشونه که به چشم ما نمیاد!!

/ 3 نظر / 6 بازدید
سارا

آره راست می گی .خيلی وقتا اتفاقای اطرافمون انقدر ساده و واضحند که نمی تونيم ببينيمشون! مثل خود خدا...