نوشته های دلتنگی

سیاه مشق های یک سروش

بدرود
نویسنده : سروش برادران - ساعت ۱:۱٧ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٧/٧/۱٠
 

بار خدایا! ای آنکه از کس پاداش نمی خواهی و ای که از بخشش، پشیمان نمیگردی، و ای آنکه به بنده ات بیش از کردار وی می بخشی و برابر نمی دهی! نعمت تو بی سابقه است.گذشت تو، نیکی و کیفرت دادگری و حکم تو خیر است. و اگر عطا کنی به منت نمی آلایی و اگر نکنی، عطاکردنت از سر ستم نیست.

از هرکس که تو را سپاس گوید می پذیری با آنکه خود، سپاس را به او الهام کرده ای و به هرکس که تو را بستاید پاداش می دهی با آنکه خود ستایشت را بدو آموخته ای!

بار خدایا تو پرده پوشی از گناهان کسی می کنی که اگر می خواستی رسوایش می کردی و به کسی بخشنگی می ورزی که اگر می خواستی از او باز می داشتی و در حالی که هر دو سزائار رسوایی و محرومیت اند اما تو کارهایت را بر تفضل و قدرت خود را برگذشت، بنا نهاده ای. با کسی که با تو سرکشی ورزیده است، با بردباری روبه رو می گردی و به کسی که با گناه آهنگ ستم به خویش کرده است، مهلت می دهی. با انان درنگ می ورزی تا با درنگ کردنت به سوی تو بازگردند و در کیفرشان شتاب نمی کنی تا توبه کنند برای آنکه هلاک شونده ی آنان، با تو هلاک نشود و بدبخت ایشان با نعمت تو، بدبخت نگردد مگر پس از هشدار بسیار و پس از آنکه حجت های پیاپی را بر وی تمام کرده باشی و این همه از سر بزرگواری تو و گذشتی است که می کنی ای بزرگوار و بهره ای از مهر توست ای بردبار!

تویی که دری به عفو خویش بر بندگانت گشوده ای و آن را توبه نامیده ای و از وحی خویش، راهنمایی بر این در، گمارده ای تا گمراه نگردند و فرموده ای که:

" به سوی خدا تو به ای راستین کنید، امید است که پروردگارتان  گناهانتان را فرو پوشد و شما را در بهشت هایی درآورد که از بن آنها جویبارها روان است. روزی که خداوند پیامبر و مومنان همراه او را خوار نمی گذارد، نور آنان پیشاپیش و در سوی راستشان می شتابد، میگویند: پروردگارا! نور ما را برای ما کامل گردان و ما را بیامرز که تو بر هر کاری توانایی"

پس چه بهانه ای دارد آن که از درآمدن به این خانه پس از گشودن در و گماردن راهنما، غفلت ورزد؟

و تو آنی که در معماله با بندگانت، بر عطای خویش می افزایی تا در تجارتشان سود بیشتری به کف آورند و در ورود به درگاهت، رستگار گردند و بهره ی بیشتری از تو برند که تو فرموده ای:

"هر کس کردار نیکی آورد،ده برابر آن پاداش دارد و هرکس کار بدی کند، همانند آن کیفر میبیند!"

و فرمودی:

"داستان آنان که داراییهای خود را در راه خداوند می بخشند چون دانه ای است که هفت خوشه برآورده باشد ، در هر خوشه صد دانه، و خداوند برای هر که بخواهد آن را چند برابر می گرداند"

و فرمودی:

"کیست که به خداوند، وامی نیکو دهد تا خداوند آن را برای وی چندین برابر گرداند؟"

و مانند آن ها از آیه های دیگر که در قرآن در بیان چند برابر شدن نیکی ها فروفرستاده ای.

و تویی که با گفته ی برآمده از غیب خویش و با ترغیب به اینکه سود آنها در آن است، آنان را به چیزی راهنمایی کردی که اگر آن را از آنان می پوشاندی دیدگانشان آن را نمی دید و گوششان نمی شنید و فکرشان به آن نمی رسید آن گاه فرمودی:

"مرا یاد کنید تا شما را یاد کنم و مرا سپاس گویید و با من ناسپاسی نورزید"

و نیز فرمودی:

"اگر سپاسگذار باشید بر نعمتتان می افزایم و اگر ناسپاسی کنید بی گمان عذاب من، سخت است"

و فرمودی:

"مرا بخوانید تا پاسختان دهم، آنان که از پرستش من سر بر می کشند بزودی با خواری به دوزخ در می آیند"

پس دعا و نیایش خود را عبادت نامیدی و وانهادن آن را سرکشی و کبر دانستی و تهدید فرمودی که آنکه نیایش و دعا را ترک کند، با خواری به دوزخ خواهد رفت. پس با نعمت تو ، تو را یاد و با بخشش تو، از تو سپاسگذاری کردند و با فرمان تو، به نیایش و دعایت پرداختند و در راهت برای دستیابی به عطای افزون و بی همتای تو صدقه دادند و را رهایی آنان از خشم تو، و رسیدن به خشنودی تو، همین بود.

اگر آفریده ای، آفریده ی دیگری چون خود را، همان گونه راهنمایی می کرد که تو بندگانت را از سوی خود راهنمایی کرده ای، همگان او را به احسان می ستودند و به نعمت دادن موصوف می کردند و به هر زبانی به ستایشش بر می خاستند، پس سپاس تو را، تا آنجا که راهی به سپاس تو می توان یافت و تا لفظی برای سپس برجاست برای آنکه با آن تو را سپاس گویند یا معنایی که به سپاس تو بازگردد.

ای که با احسان و بخشش بی کرانت، بندگانت را به ستایش برانگیخته ای و آنان را در نعمت و احسان غرقه ساخته ای، چه بسیار نعمتت در میان ما گسترده  هویداست و چقدر احسانت بر ما، سرشار است و چه اندازه نیکی ات ویژه ی ماست!

ما را به ینی که خود آن را برگزیده ای و به آیینی که خود آن را پسندیده ای و به راهت که خود هموار ساخته ای، راهنمایی کردی و ما را در تقرب به درگاهت و رسیدن به کرامتت ینش بخشیدی.

بارخدایا! تو ماه رمضان را از ناب ترین وظایف و ویژه ترین واجبات قرار دادی، ماهی که آن را در میان دیگر ماه ها ویژه گرداندی و از میان هم ی زمان ها و روزگاران برگزیدی و آن را بر همه ی اوقات سال برتری دادی چراکه در آن قرآن و نور را فرو فرستادی و ایان را در آن دوچندان کردی و روزه را در آن واجب گرداندی و مردم را برای شب زنده داری برانگیختی و در آن شب قدر را برگ داشتی که بهتر از هزار ماه است.

سپس ما را به واسطه ی این ماه بر دیگر امت ها برتری دادی. بنابراین روز آن را به فرمان تو روزه گرفتیم و در شب آن به یاری تو برای عبادت برخاستیم و با روزه ی روز و برخاستن شب، خود را در معرض رحمتت که خود، ما را در معرض آن گمارده ای، قرار داده ایم و آن را دستاویز دریافت پاداش تو کردیم و تو از آنچه بندگانت آرزومن آنند، سرشاری و هرچه از فضل تو بخواهند، می بخشی و به کسی که نزدیک شدن به تو را، می خواهد نزدیک هستی.

این ماه، در میان ما پسندیده زیست و چون همدمی نیکو با م همراهی کرد و برترین سودها را به ما ارزانی داشت. سپس چون زمانش سر آمد و مدتش تمام و شمار روزهایش کامل گشت، از ما جدا شد!

اکنون ما با آن چون کسی که جدایی از او بر ما سخت است وداع می کنیم و روگردانش ما را اندوهگین و بیمناک کرده است و بر ما است که پیمان استوار و حرمت محفوظ و حق اداشدنی آن را، پاس داریم، پس می گوییم:

بدرود!

بدرود ای گرامی ترین اوقات همراه و ای در میان روزها و ساعت ها بهترین!

بدرود ای ماهی که در تو رسیدن به آرزوها نزدیک و در دسترس و کارهای نیک در تو گسترده و فراوان است.

بدرود ای دوستی که چون باشی، جیاگاهت والاست و چون نباشی فراقت جانگزاست و ای امیدی که جدایی از تو دردناک است!

بدرود! ای همدمی که چون روی آوردی، شادی افزوی و چون روی گرداندی و رفتی، سخت اندوهگین ساختی.

بدرود ای همسایه ای که در کنار تو دل ها نرم و گناهان کاسته می شد!

بدرود ای یاوری که ما را در برابر شیطان یاری کردی و ای همراهی که راه های نکویی را برای ما هموار ساختی!

بدرود! بسا گناهان را که از میان بردی و بسا عیب های گوناگون را که پوشاندی!

بدرود که برای بزهکاران چه طولانی بودی و در دل مومنان چه با شوکت!

بدرود ای ماهی که روزهای دیگر با تو رقابت نمی توانند کرد!

بدرود ای ماهی که از هر آفتی بدوری!

بدرود ای که همراهی که با تو ناپسند نیست و همدلی با نکوهیده نیست!

بدرود ای که با خجستگی ها بر ما وارد شدی و آلودگی خطاها را از ما فروشستی!

بدرود ای که وداع ما با تو از دلتنگی و ترک روزه ات، از ملالت نبود!

بدرود ای که پیش از آمدن تو می خواهیمت و پیش از رفتنت برای تو اندوهگین می شویم!

بدرود!بسا بدی ها که به خاطر تو از ما دور شد و چه نیکی ها که به سبب تو ما را سرشار کرد.

بدرود ای که دیروز چه بسیار به تو آزمند بودیم و فردا چه بسیار مشتاق تو خواهیم بود!

بدرود بر تو و فضیلت تو که از آن محروم گشتیم و خجستگی ها و برکات گذشته ی تو که از دست ما رفت!

بارخدایا! ما اهل این ماهیم که با آن به ما شرف بخشیده ای و با احسان خویش توفیق بهرهوری از آن را به ما ارزانی داشتی در حالی که نگون بختان ز ارزش وقت آن غفلت کردند و به دلیل شقاوت خود از فضیلت آن محروم شدند.

تو صاحب آن شناختی که از این ماه برای ما گزیده ای یا به اداب آن، هدایتمان کرده ای و به توفیق توست که ما به روزه و شب زنده داری در آن –هرچند با کوتاهی- برخاستیم و اندکی از بسیارها را به جای آوردیم.

بارخدایا! با اقرار به بدی خویش و اعتراف به سهل انگاری تو را سپاس می گوییم و برای تو در دل هایمان پشیمانی ژرف و بر زبان هایمان، پوزش راستین داریم. پس به ما با آنکه در این ماه کوتاهی داشته ایم پاداشی ارزانی دار که با آن به فضیلت دلخواه دست یابیم و اندوخته های گوناگونی را که آزمند آنیم، به عوض بستانیم. و پوزش ما را در کوتاهی که در ادای حق تو کرده ایم، بپذیر و عمر اکنون ما را به ماه رمضان آینده که در پیش داریم برسان و چون رساندی، ما را در دستیابی یه عبادتی که شایسته ی توست یاری کن و بر قیام به طاعتی که در خور این ماه باشد، موفق بدار و از کردار شایسته به اندازه ای جاری ساز که با آن به ادای حق تو در این ماه و سایر ماه های مدت عمر، برسیم.

بارخدایا! در این ماه، به هر گناه کوچک و بزرگ که نزدیک یا آلوده شدیم و یا خطایی که عمدا یا از روی فراموشی، به جا آوردیم و در آن به خویش ستم کردیم، یا پرده ی حرمت کسی را دریدیم،بر محمد و خاندان او درود فرست و ما را به پوشش آمرزش خود، فراپوش و با گذشت خود از ما درگذر ئ ما را در این ماه در برابر دیدگان سرزنش کنندگان قرار مده و زبان طعنه کنندگان را بر ما دراز مگردان و ما را با مهربانیت که بی پایان است و با بخششت که کاهش نمی پذیرد، به کاری برگمار که موجب ریزش گناهانمان شود و کفاره ی کارهایی از ما شود که نمی پسندی.

بارخدایا!  بر محمد و خاندان او درود فرست و به ما به جای ماه رفته ی رمضان، خیر و احسان ارزانی دار! و عید فطر ما را خجسته گردان و آن را بهترین روزی کن که در جلب گذشت تو، بر ما گذشته و گناه ما را از میان برده است. و گناهان ما را چه پنهان و چه آشکار، بیامرز!

بارخدایا! با گذشتن این ماه خطاهای ما را فرو ریز و با بیرون شدن از این ماه، ما را از گناهان، بیرون آور و ما را با آن نیکبخت ترین اهل این ماه و بهره مندترین آنان در آن و برخوردارترین آنان از آن، قرار ده.

بارخدایا! چونان کسی که حق این ماه را به شایستگی گزارده و حرمت آن را به سزا نگه داشته و به حدود و احکامش چنان که باید، عمل کرده و از گناه در آن به درستی پرهیخته یا چنان به تو تقرب یافته که موجب خشنودی تو شده و رحمت تو را به خو معطوف داشته است، به ما نیز از بینیازی خویش، مانند آن، ببخش و چندین برابر آن از فضل خود عطا کن زیرا فضل تو، فروکش نمی کند و گنجینه های کرم تو کاستی نمی پذیرد و عطای تو، عطایی گواراست.

بارخدایا! بر محمد و خاندان او درود فرست و برای ما برابر پاداش کسانی را ارزانی دار که این ماه را روزه گرفته و برای تو تا رستخیز در آن عبادت کرده اند.

بارخدایا! در روز فطر که آن را برای مومنان عید و شادی برای اهل دین خویش محل تجمع و همایش قرار داده ای، ما را به سوی خود بازگردنا و از هر گناهی که مرتکب شده ایم و هر بدی که بر جای خود نهاده ایم یا اندیشه ی ناپسندی که پنهان داشته ایم ما را توبه ده، توبه ی کسی که نیت بازگشت به گناه ندارد و پس از آن به خطایی بر نمی گردد. توبه ای بی بازگشت که از هر شک و تردید پیراسته است. پس آن را از ما بپذیر و از ما خشنود شو و ما را بر ان پابرجا بدار!

بارخدایا! ترس از کیفر هشدار داده شده و شوق پاداش موعود را روزی ما گردان چنان که لذت آنچه را از تو می خواهیم و اندوه آن چه را که از آن به تو پناه می آوریم، دریابیم. و ما را نزد خویش از توبه کارانی قرار ده که محبت خود را برای آنان واجب کرده ای و بازگشت به فرمانبرداری ات را از آنان، پذیرفته ای، ای دادگرتین دادگران.

بارخدایا! از پدران و مادران و همکیشان ما، همگی، از گذشتگان و آیندگان تا روز رستخیز، درگذر.

بارخدایا! بر محمد و خاندان او درود فرست، همان گونه که بر فرشتگان مقربت فرستاده ای، و بر او و خاندان او درود فرست چنان که بر پیامبران مرسل خود،فرستاده ای و بر او و خاندان او درود فرست چنان که بر بندگان شایسته ات فرستاده ای. و افزون تر از همه آنان ای پروردگار جهانیان، درودی فرست که برکات و خجستگی های آن به ما برسد و سود آن دست ما را بگیرد و به خاطر آن دعای ما مستجاب گردد که تو بزرگواترین کسی هستی که بدو آرزومندند و بسنده ترین کسی که بر او توکل می کنند و بخشنده ترین کسی که از فضل او درخواست دارند و تو بر هر کاری توانایی.

 

نیایش چهل و پنجم زبور آل محمد(ص)،صحیفه سجادیه

 


 
 
 



پیج رنک گوگل

پیج رنک سایت شما

پیج رنک